Berneńczyk - czy to na pewno pies dla mnie?

Copyright by Altura All rights reserved.
Zakaz kopiowania bez naszej zgody !!

Historia w pigułce

 


1892 pojawiła się rasa psów pasterskich zwanych dürrbächlerami
1905 zaczynają pracować pierwsze hodowle berneńczyków
1907 w Szwajcarii powstaje klub rasy
1908 nazwa berneński pies pasterski zostaje definitywnie przyjęta
1913 szwajcarski Związek Kynologiczny uznaje rasę


Wstęp
 

Rasa powstała w 1892 roku w Szwajcarii, pierwsze hodowle zaczęły działać już w roku 1905, a rasa zostaje uznany dopiero w 1913 roku. Berneńczyki były używane przed górali szwajcarskich jako psy stróżujące oraz pomagające w pracach gospodarskich, m.in. były odpowiedzialne za ciągnięcie wózków z mlekiem na targ.


Osobowość i charakter
 

Berneńczyk jest przede wszystkim psem rodzinnym, ogromnie przywiązanym do swojego właściciela. Tam gdzie właściciel tam jego pies. Uwielbia towarzyszyć człowiekowi wszędzie, bez znaczenia, czy idą na spacer, czy oglądają telewizję czy koszą trawnik. Stąd nie nadaje się do trzymania w kojcu (a tym bardziej na łańcuchu) czy wyłącznie na zewnątrz. Berneńczyk musi mieć bliski i stały kontakt ze swoją rodziną.

Zostawiony w samotności, na cały dzień w ogródku, nawet najpiękniejszym, gruntowanie może nam go trochę przefasonować przekopując rabaty i zmieniając nasadzenia. Berneńczyk jako pies wiejski żył zawsze z rodziną gospodarzy, w tamtych czasach ludzie sporo pracowali w obejściu, pies nie zostawał często sam, miał towarzystwo rodziny i zwierząt. Z tego powodu Berneńczyk to pies bliski człowiekowi, nie stworzony do mieszkania samotnie na zewnątrz.

Jeżeli chcesz, aby pies mieszkał na zewnątrz zdecydowanie wybierz inną rasę. Szkoda Twojego czasu, nerwów, pieniędzy a przede wszystkim psa.

Jest psem łagodnym i zrównoważonym. Nie jest psem obrończym, najczęściej odstrasza jedynie swoim wyglądem i wielkością. Nie szczeka przesadnie, zwykle jak się coś dzieje. Zazwyczaj bezproblemowo akceptuje naszych gości, jednak pamiętajmy, że to duży, silny pies i obcy wchodzący na naszą posesję bez zaproszenia mogą nie zostać przez niego zaakceptowani.

Pies tej rasy dobrze nadaje się dla rodzin z dziećmi, ale jak przy każdym psie, nie powinno się zostawiać małego dziecka samego z Berneńczykiem. To duży pies, może nasze dziecko niechcący przewrócić, zwłaszcza dotyczy to młodych psów tej rasy. Berneńczyk raczej bez problemu akceptuje inne zwierzęta, jednak trzeba go do nich wcześniej przyzwyczaić.

Młode osobniki są czasem mało delikatne i nie do końca świadome swojej wielkości. Wynika to najczęściej z tego, że przepełnia je ogrom miłości, zwykle skierowany ku całej swojej rodzinie oraz wielka radość życia, które okazują całą swoją osobą.

Berneńczyk to pies wrażliwy, niezwykle kochający całą naszą rodzinę. Przywiązany do nas, naszych najbliższy, doskonały domownik, towarzysz długich spacerów i codziennego życia. Pies niezwykle pogodny, radosny i wesoły. Zaglądający stale w oczy swojego właściciela, próbujący być cały czas jak nabliżej, taki psi cień.

W domu nie zajmuje dużo miejsca, chociaż jeżeli przygotowujemy posiłek w kuchni, zdecydowanie zajmuje w niej centralne miejsce :-) Odpowiednio wychowany, w domu głównie śpi, nie przejawiając w wieku dorosłym nadmiernej aktywności.

Większość osobników bywa bardzo łakoma, więc nie radzę przekarmiać pupila. Mają skłonność do otyłości, a dodatkowe kilogramy ciężko później zgubić. Stąd też, jeżeli nie dopinujemy zdarzają się im kradzieże naszych kanapek z talerza czy jedzenia zostawionego samotnie na blacie w kuchni.

 

Wychowanie i zachowanie
 

Berneńczyk jest psem inteligentnym, który dość łatwo się uczy, ale wymaga niekonwencjonalnego szkolenia, gdyż szybko się nudzi szkoleniem. Jest łakomy, za dobry smakołyk chętnie nauczy się żąglerki i deklamacji wierszy. W żadnym wypadku nie należy go karać, gdyż jest psem bardzo wrażliwym. Wymaga konsekwentnego prowadzenia i szkolenia, gdyż w okresie dojrzewania może próbować przeforsować swoje zdanie.

Małego Berneńczyka najlepiej jest zapisać do psiego przedszkola a później na szkolenie na psa towarzysza. Przede wszystkim zapewni to psu odpowiednią socjalizację a nam zdecydowanie ułatwi wychowanie psa. Doświadczony treser pomoże nam rozwiązać problemy i doradzi jak postępować.  Pamiętajmy, że nasz pies docelowo będzie ważył 40-50kg, a posiadanie zwierzaka, który ciągnie na smyczy, skacze na ludzi i ucieka na spacerach to żadna przyjemność.

U Berneńczyka zdarzają się też okresy lęku, dlatego wymaga starannej i ciągłej socjalizacji (praca z psem, zabieranie w rozmaite miejsca, spotkania z różnymi sytuacjami). Trzeba poznawać go z rozmaitymi bodźcami i nie ograniczać mu kontaktów z ludźmi. Jeżeli nie masz na to czasu czy ochoty, zrezygnuj z tej rasy.

Berneńczyk doskonale sprawdza się w konkursach na psie posłuszeństwo czy jako pies tropiący. Latem część osobników bardzo lubi pływać.


Aktywność
 

Jako dorosły pies nie jest przesadnie aktywny, ale nawet jeżeli mieszka w domu z ogródkiem wymaga jednego długiego spaceru dziennie. Pozostawiony sam sobie w ogródku może kopać i niszczyć, a przede wszystkim będzie nieszczęśliwy. Poza tym spacery to najlepszy sposób na zacieśnienie więzi z naszym psem, czas na rozwój emocjonalny i poznawczy dla zwierzaka. Nawet najpiękniejszy ogród jest zwykle tylko wielką toaletą dla psa.

Młody Berneńczyk bywa szalony, ruchliwy i skoczny. Nierzadko nie zdaje sobie sprawy ze swojej wielkości i masy. Z czasem z tego wyrośnie i stanie się spokojnym zrównoważnym osobnikiem. Niektórym zajmuje to nieco więcej czasu :-)

Nie jest typem sportowca, raczej nie będzie biegał przy rowerze ani towarzyszył w joggingu, preferuje spokojne, długie spacery. Są osobniki, które lubią biegać, ale są to zazwyczaj psy z lżejszych linii.

Nie nadaje się raczej dla osób zapracowanych, gdyż nie lubi sam zostawać w domu. Jednak dobrze wychowany Berneńczyk bez problemu zniesie 6-8h samotności spokojnie śpiąc na swoim posłaniu (o ile wcześniej zapewni mu się spacer).

Pies do 18 miesiąca nie powinien być nadmiernie forsowany skokami czy bieganiem, gdyż może to zbytnio obciążyć jego stawy. Szczeniak (do około 6-7 mieś.) nie powinien też chodzić po schodach (zwłaszcza w dół).

Berneńczyk zdecydowanie woli zimę niż gorące lato. Część osobików na prawdę źle znosi upały. Zadbajmy o to, żeby w lecie miał chłodne schronienie. Długie przebywanie w wysokich temperaturach może grozić udarem.

Pies berneński może żyć także w bloku, o ile ma minimum jeden długi spacer dziennie, który powinien trwać 1- 2h (plus oczywiście kilka krótszych). Trzeba będzie się też przyzwyczaić do dość silnego, okresowego gubienia włosa przez naszego pupila (przez co nie jest to w żadnym wypadku pies dla alergika). W zimie pies powinien mieć także pomieszczenie, które będzie słabiej ogrzewane.

 

Pielęgnacja
 

Berneńczyk okresowo linieje, bardzo linieje. Włosy są wszędzie, w lodówce, w naszym łóżku i na ubraniach. Nie jest to pies dla pedantów ani tym bardziej alergików. Jednak regularnym wyczesywaniem psa na pewno zmniejszymy ilość sierści w domu, nie łudźmy się jednak, że całkiem zniknie.

Nie wymaga jakiejś specjalnej pielęgnacji. Wystarczy czesanie 2-3 razy w tygodniu i kąpiel w miarę potrzeby (psy w mieście bardziej się brudzą). W okresie linienia dobrze jest czesać psa codziennie. Dużą uwagę należy zwrócić na pielęgnacje uszu, w których często rozwija się stan zapalny.

Mając w domu dzieci (czy domowników), którzy do tej pory nie mieli styczności z psem, warto wcześniej zrobić im testy alergiczne. Oszczędzi nam to rozczarowń i wydatków, kiedy okaże się, że nasze dziecko ma alergię na psa.

 

Zdrowie
 

Wbrew pozorom, Berneńczyki wcale nie są najzdrowszą rasą. Między innymi, dlatego, że aktualna moda na rasę sprawiła, że rozmnaża się wszystko, nawet osobniki nie nadające się do hodowli. Dlatego radzę nie oszczędzać na szczeniaku i kupować go ze sprawdzonej hodowli z ZKwP (FCI). Oszczędzanie na psie prędzej czy później skończy się sporymi wydatkami u weterynarza.

Z chorób wrodzonych warto napisać o dysplazji (biodrowej i łokciowej), chorobach oczu, nerek, serca. Poza tymi Berneńczyki często zapadają na choroby nowotworowe (rzadko, który Berneńczyk umiera z przyczyn naturalnych). Nierzadko mają problemy z tarczycą. Jak pisałam wyżej są żarłoczne, więc jeżeli przekarmiamy psa grozi mu otyłość (która powoduje chociażby częstsze zapadanie na choroby nowotworowe).

Niezwykle ważne jest świadome kupno psa, od zaufanego hodowcy ZKwP, który ma wiedzę o swojej linii psów, chorobach w niej panujących i długości życia.

Warto pamiętać, że wcześniejsza profilaktyka zdrowotna może oszczędzić wydatków w późniejszym okresie.

 

Żywienie
 

Młody Berneńczyk wymaga dobrej jakości karmy, gdyż dobre żywienie będzie procentować w przyszłości. Nie da się odchować dużego psa na taniej karmie z marketu albo resztkach ze stołu. Oprócz tego młodemu psu należy osobno podawać suplementy na stawy, które będą wspomagać ich prawidłowy rozwój. Kupując psa z dobrej hodowli na pewno dostaniecie instrukcje od hodowcy jak żywić i prowadzić psa tej rasy.

Ogólnie mówiąc miesięczny koszt utrzymania psa tej rasy (żywienie, suplementy diety, zabezpieczenie przez kleszczami itd.) rozpoczyna się od około 250-300zł, górnej granicy nie ma :-)

Jeżeli mimo wszystko wahasz się, czy Berneńczyk to pies dla Ciebie, zadzwoń, porozmawiamy na ten temat a ja chętnie udziele porady.

 

Copyright by Altura All rights reserved.
Zakaz kopiowania bez naszej zgody !!

 


Copyright © 2011 Hodowla Altura    Projekt i wykonanie: Altura